تا شقایق هست زندگی باید کرد

آه خــــدا چقدر صبر کنم

               کمکم کن نمی توانم

دیگر تحمل ندارم

               فقط خودت میتوانی رنجم را درک کنی

    کمکم کن

                 خدایـــــــا این غرور را از میان بردار

غرور نمیگذارد حرف دلم را بزنم

               کمکم کن

تویی دوای دردم

                  چرا نمی توانم چیزی بگویم بغز

راه گلویم را بسته

                     کمکم کن ای خـــــــدا

کمکم کن..............

ضد حال یعنی:

تنها بودم تو رسیدی

گفتی ما باشیم بهتره

دیگر تنها نبودم

اما بعد از مدتی سر قرار نیومدی

یک روز داشتم دنبالت می گشتم

به تنهای دیگری رسیدم

گفتم چرا تنهایی؟ گفت یارم نیومده

یکهو با خوشحالی بلند شد

و گفت اومد

وقتی بر گشتم تو را دیدم...

من صبورم اما 
                                

   به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم 
                            

  یا اگر شادی زیبای تو را
                                               به غم غربت چشمان خودم می بندم
      

   من صبورم اما
                               

      چه قدر با همه ی عاشقیم محزونم
                               

            و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ
                        

           مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم
    

   من صبورم اما 
                                  

            بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
                              

                         بی دلیل از همه ی تیرگی تنگ غروب 
                    

           و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند من صبورم اما 
    

  آه این بغض گران صبر چه می داند چیست؟

                                  من صبورم اما...........

من صبورم اما 
                                

   به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم 
                            

  یا اگر شادی زیبای تو را
                                               به غم غربت چشمان خودم می بندم
      

   من صبورم اما
                               

      چه قدر با همه ی عاشقیم محزونم
                               

            و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ
                        

           مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم
    

   من صبورم اما 
                                  

            بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
                              

                         بی دلیل از همه ی تیرگی تنگ غروب 
                    

           و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند من صبورم اما 
    

  آه این بغض گران صبر چه می داند چیست؟

                                  من صبورم اما...........

به نام خالق گلی که ابری را می گریاند تا گلی را بخنداند

به جای دسته گلی که فردا بر سر قبرم می گذاری امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن

به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم نثار میکنی امروز با تبسمی شادم کن

به جای متنهای تسلیت گونه که فردا در روزنامه ها مینویسی امروز با پیامی کوچک خوشحالم کن

من امروز به تو احتیاج دارم نه فردا

نمیگویم فراموشم نکن هرگز

ولی گاهی به یاد آور

رفیقی را که میدانی

نخواهی رفت

گفتم دوستت دارم گفتی من هم

به یاد داشته باش هر گاه دفتر محبت را ورق زدی و هرگاه زیر پایت

خش خش بر گها را احساس کردی و هر گاه در میان ستارگان آسمان تک